Wrz
22
Historia Szkoły_a
Historia Szkoły
W okresie międzywojennym na terenie miasta Tomaszowa Mazowieckiego oraz najbliższej okolicy nie było żadnej szkoły zawodowej. Przygotowanie do zawodu młodzież zdobywała w warsztatach rzemieślniczych i zakładach pracy. W roku 1922 wychodzą naprzeciw zapotrzebowaniom młodzieży uczącej się i pracującej utworzono w naszym mieście Miejską Szkołę Zawodową. Mieściła się ona przy ulicy św. Antoniego 57 (w budynku Państwowego Seminarium Nauczycielskiego). Organizatorem i kierownikiem szkoły był pan Jan Piotrowski.
Jan Piotrowski
Uczniowie płacąc za naukę odbywali tzw. termin. Szkoła nie posiadała etatowych nauczycieli, rekrutowali się oni z innych szkół tomaszowskich. W okresie okupacji hitlerowskiej prowadzono jedynie tajne nauczanie w zakresie wiedzy ogólnokształcącej, a przede wszystkim nauki mowy i dziejów ojczystych
Stefan Kiełbasiński
Po zakończeniu działań wojennych zorganizowana zostaje praca dydaktyczna pod kierownictwem pana Stefana Kiełbasińskiego. W roku 1947 po raz pierwszy oprócz młodzieży miejskiej naukę podejmują dziewczęta. Kształcą się one w nowo otwartym dziale krawieckim, a po niedługim czasie również fryzjerskim i ogólnozawodowym. Obok tych profilów funkcjonują też klasy przygotowawcze materiałowe i elektryczne.
W tym okresie szkoła otrzymuje nazwę "Publicznej średniej Szkoły Zawodowej". Rozpoczynają się starania o zdobycie pomieszczeń na warsztaty szkolne dla kierunku mechanicznego zaowocowały one pozyskaniem budynku przy ul. Farbiarskiej 19/23, w którym umieszczono również warsztaty krawieckie.
Lata 1948-1949 przyniosły dalszą poprawę bazy materiałowej w postaci 2 budynków przy ul. św. Antoniego 57. Znaczenie szkoły rosło nieustannie, czego dowodem było wyróżnienie Kuratorium Okręgu Łódzkiego dla kierownika szkoły Stefana Kiełbasińskiego. Rosła też liczba uczniów w roku 1946 - 378 osób pobierało naukę w naszej szkole (w tym 119 dziewcząt).
Pierwszy budynek w którym mieściły się warsztaty szkolne dla kierunku mechanicznego.
Lata 50 to dalsze zmiany struktury organizacyjnej szkoły. Do istniejących już kierunków, mechanicznego i odzieżowego, doszedł profil elektryczny. Szkoła zmienia nazwę na "Państwowa średnia Szkoła Zawodowa". Zmienia się także lokalizacja. Szkoła zajmuje teraz dawną manufakturę Augsbachów oraz 2-piętrowy budynek przy ul. Armii Czerwonej 12, gdzie dziś, mieszczą się warsztaty szkolne. Dzięki temu wszyscy odbywają praktyczną naukę zawodu w jednym pomieszczeniu, w atmosferze szkoleniowo-produkcyjnej. W roku 1952 następuje zmiana na stanowisku dyrektora. Obejmuje je mgr Jan Gajda.
Pierwszy budynek w którym mieściły się warsztaty szkolne dla kierunku mechanicznego.
W roku 1955 kolejny raz następuje zmiana nazwy szkoły na "Zasadnicza Szkoła Metalowa". Młodzież kształci się w następujących kierunkach: tokarz, ślusarz, sprzedawca. Wraz z upływem lat szkoła wzbogaciła się w zakresie pomocy dydaktycznych, gabinetów przedmiotowych. Nadal brakuje sali do prowadzenia rozwoju fizycznego dziewcząt i chłopców. Prowizorycznie służy do tego świetlica szkolna.
Ireneusz Gałecki
W roku 1964 stanowisko dyrektora szkoły obejmuje Ireneusz Gałecki. Wraz z rozpoczęciem jego kadencji szkoła odzyskuje dawną siedzibę przy ulicy św. Antoniego 29. Dzięki wydatnej pomocy Komitetu Rodzicielskiego dokonuje się remontu pomieszczenia sali sportowej.
Z dniem 01.06.1965 szkoła przyjmuje nazwę "Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 1".
Dwa lata póĽniej po raz pierwszy egzamin dojrzałości zdają absolwenci 5 letniego Technikum Mechanicznego. Szkoła nadal rozwija się, zwiększa liczbę kierunków kształcenia.
Maturzyści technikum mechanicznego (rok 1967)
W roku 70 liczy 29 oddziałów z 952 uczniami. Następuje również znaczące zmiany personalne. Na stanowisko dyrektora szkoły władze oświatowe powołują mgr Jana Dorociaka - dotychczasowego wicedyrektora szkoły Rzemiosła Budowlanego. Od pierwszych dni piastowanie urzędu nowy dyrektor rozpoczyna usilne starania o przyznanie środków finansowych na kapitalne remonty pomieszczeń i dalszych rozbudowy szkoły.
Jan Dorociak
Dobudowane zostaje II piętro budynku głównego. Wznoszony jest nowy gmach, który zajmuje biblioteka z czytelnią, świetlicą, pracownie techniczne oraz stołówka szkolna.
W roku 1976 rozpoczyna się budowa hal sportowych w dawnym województwie piotrkowskim.
Jan Piotrowski
Uczniowie płacąc za naukę odbywali tzw. termin. Szkoła nie posiadała etatowych nauczycieli, rekrutowali się oni z innych szkół tomaszowskich. W okresie okupacji hitlerowskiej prowadzono jedynie tajne nauczanie w zakresie wiedzy ogólnokształcącej, a przede wszystkim nauki mowy i dziejów ojczystych
Stefan Kiełbasiński
Po zakończeniu działań wojennych zorganizowana zostaje praca dydaktyczna pod kierownictwem pana Stefana Kiełbasińskiego. W roku 1947 po raz pierwszy oprócz młodzieży miejskiej naukę podejmują dziewczęta. Kształcą się one w nowo otwartym dziale krawieckim, a po niedługim czasie również fryzjerskim i ogólnozawodowym. Obok tych profilów funkcjonują też klasy przygotowawcze materiałowe i elektryczne.
W tym okresie szkoła otrzymuje nazwę "Publicznej średniej Szkoły Zawodowej". Rozpoczynają się starania o zdobycie pomieszczeń na warsztaty szkolne dla kierunku mechanicznego zaowocowały one pozyskaniem budynku przy ul. Farbiarskiej 19/23, w którym umieszczono również warsztaty krawieckie.
Lata 1948-1949 przyniosły dalszą poprawę bazy materiałowej w postaci 2 budynków przy ul. św. Antoniego 57. Znaczenie szkoły rosło nieustannie, czego dowodem było wyróżnienie Kuratorium Okręgu Łódzkiego dla kierownika szkoły Stefana Kiełbasińskiego. Rosła też liczba uczniów w roku 1946 - 378 osób pobierało naukę w naszej szkole (w tym 119 dziewcząt).
Pierwszy budynek w którym mieściły się warsztaty szkolne dla kierunku mechanicznego.
Lata 50 to dalsze zmiany struktury organizacyjnej szkoły. Do istniejących już kierunków, mechanicznego i odzieżowego, doszedł profil elektryczny. Szkoła zmienia nazwę na "Państwowa średnia Szkoła Zawodowa". Zmienia się także lokalizacja. Szkoła zajmuje teraz dawną manufakturę Augsbachów oraz 2-piętrowy budynek przy ul. Armii Czerwonej 12, gdzie dziś, mieszczą się warsztaty szkolne. Dzięki temu wszyscy odbywają praktyczną naukę zawodu w jednym pomieszczeniu, w atmosferze szkoleniowo-produkcyjnej. W roku 1952 następuje zmiana na stanowisku dyrektora. Obejmuje je mgr Jan Gajda.
Pierwszy budynek w którym mieściły się warsztaty szkolne dla kierunku mechanicznego.
W roku 1955 kolejny raz następuje zmiana nazwy szkoły na "Zasadnicza Szkoła Metalowa". Młodzież kształci się w następujących kierunkach: tokarz, ślusarz, sprzedawca. Wraz z upływem lat szkoła wzbogaciła się w zakresie pomocy dydaktycznych, gabinetów przedmiotowych. Nadal brakuje sali do prowadzenia rozwoju fizycznego dziewcząt i chłopców. Prowizorycznie służy do tego świetlica szkolna.
Ireneusz Gałecki
W roku 1964 stanowisko dyrektora szkoły obejmuje Ireneusz Gałecki. Wraz z rozpoczęciem jego kadencji szkoła odzyskuje dawną siedzibę przy ulicy św. Antoniego 29. Dzięki wydatnej pomocy Komitetu Rodzicielskiego dokonuje się remontu pomieszczenia sali sportowej.
Z dniem 01.06.1965 szkoła przyjmuje nazwę "Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 1".
Dwa lata póĽniej po raz pierwszy egzamin dojrzałości zdają absolwenci 5 letniego Technikum Mechanicznego. Szkoła nadal rozwija się, zwiększa liczbę kierunków kształcenia.
Maturzyści technikum mechanicznego (rok 1967)
W roku 70 liczy 29 oddziałów z 952 uczniami. Następuje również znaczące zmiany personalne. Na stanowisko dyrektora szkoły władze oświatowe powołują mgr Jana Dorociaka - dotychczasowego wicedyrektora szkoły Rzemiosła Budowlanego. Od pierwszych dni piastowanie urzędu nowy dyrektor rozpoczyna usilne starania o przyznanie środków finansowych na kapitalne remonty pomieszczeń i dalszych rozbudowy szkoły.
Jan Dorociak
Dobudowane zostaje II piętro budynku głównego. Wznoszony jest nowy gmach, który zajmuje biblioteka z czytelnią, świetlicą, pracownie techniczne oraz stołówka szkolna.
W roku 1976 rozpoczyna się budowa hal sportowych w dawnym województwie piotrkowskim.
Nadmienić należy, że nasza szkoła może poszczycić się wieloma osiągnięciami sportowymi. świadczą o tym liczne zdobyte puchary, trofea, nagrody indywidualne. Przykładem niech będzie uczennica liceum zawodowego - Wanda Panfil, która w roku 1991 została mistrzynią świata w maratonie.
Kolejni znani w świecie sportu to: siatkarze - Zieliński Jarzębski, Kaniewski, Pawelec, Orczyk, Baranowicz, Sokołowski; Radke - wielokrotny reprezentant Polski w łyżwiarstwie szybkim, a także wielu, wielu innych, którym w tej szkole stworzono wspaniały klimat do rozwijania talentów i osiągania sukcesów.
Młodzież ZSZ nr 1 była najbardziej usportowioną młodzieżą spośród uczniów szkół ponadpodstawowych regionu. Ogromny wkład w to usportowienie młodzieży obok wspaniałych nauczycieli w-f miał wielki entuzjasta i przyjaciel młodzieży mgr Jan Dorociak. To dzięki jego staraniom budowa hali sportowej przebiegła jak na owe czasy bez problemów i zakończyła się w 1982 r. Szkoła mogła się poszczycić nowoczesnym obiektem, na miarę czasów.
W tym samym czasie w 1982 r., z uwagi na duże zainteresowanie tematyką elektroniczną uczniów szkół tomaszowskich Zespół Szkół wzbogacił się o Technikum Elektroniczne. Cieszyło się ono i cieszy nadal dużą popularnością i zainteresowaniem, zyskiwało na prestiżu. Uczniowie tego profilu zdobywali i zdobywają nagrody Kuratora Oświaty i Naczelnej Organizacji Technicznej.
27 listopada 1982 r. społeczność szkolna przeżywała doniosłe chwile: nadania szkole imienia gen. Tadeusza Kościuszki; przekazanie ufundowanego przez Komitet Rodzicielski Sztandaru Szkolnego z wizerunkiem patrona; przekazanie do użytku hali sportowej.
Uroczystość nadania szkole im. Tadeusza Kościuszki
Pierwsze uroczyste wzniesienie sztandaru szkoły
Imię nadane szkole nie było przypadkowe. Patrona wyłoniono w drodze konkursu - plebiscytu przeprowadzonego wśród młodzieży szkolnej. Ówczesny dyrektor szkoły Jan Dorociak cytował w tym dniu słowa patrona: "Obywatel, który chce się szczycić mieniem dobrego Polaka, powinien poświęcić wszystko dla ojczyzny, być zawsze ludzkim i sprawiedliwym".
Ta maksyma przyświecała i przyświeca wielu pokoleniom uczniów naszej szkoły. Dzięki czemu ZSZ nr 1 z roku na rok zyskiwał na prestiżu, coraz więcej uczniów chciało zdobywać tu wiedzę i umiejętności. Przez kolejne lata życie szkoły toczyło się rytmem wyznaczonym przez wydarzenia w szkole, uroczystości, wycieczki, zajęcia pozalekcyjne, sukcesy, a niekiedy i porażki odnoszone przez uczniów.
mgr inż. Andrzej Szymczak
W roku 1989 ten spokojny bieg wydarzeń zakłóciła śmierć dyrektora szkoły Jana Dorociaka, człowieka zasłużonego dla szkoły, wspaniałego pedagoga, cenionego przełożonego. Funkcje dyrektora szkoły na kolejne 9 lat przejął mgr inż. Andrzej Szymczak. Za jego kadencji Zespół wzbogacił się o nowy typ, typ szkoły Technikum Hotelarskiego , co niewątpliwie przyczyniło się o upiększenia oblicza szkoły, jako że nowym kierunkiem zainteresowały się głównie dziewczęta. Choć dla szkolnictwa zawodowego było to nowe wyzwanie, to już wkrótce uczennice tej szkoły zaczęły odnosić sukcesy na olimpiadach i w konkursach z przedmiotów zawodowych i nie tylko.
mgr Grażyna Haraśna
W roku 1999 stanowisko dyrektora szkoły objęła mgr Grażyna Haraśna - dotychczasowy nauczyciel matematyki. Dzięki jej staraniom w roku 2000 Zespół Szkół zaoferował absolwentom szkół podstawowych innowacyjny kierunek LO o nachyleniu obronnym. Również w roku 2000 zaprzestano naboru do Technikum Mechanicznego, przez lata stanowiącego trzon kształcenia. Było to związane ze zmianami na rynku pracy, zmieniającymi się zapotrzebowaniami społecznymi w zakresie kierunków kształcenia. Obecnie dyrektorem ZSP nr 1 jest
mgr inż. Ryszard Rupniewski.
W roku 2002 progi szkoły przekroczyli pierwsi absolwenci gimnazjów, tym samym do szkoły wkroczyła reforma systemu edukacji. Szkoła zmieniła nazwę na Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1. Mimo, iż upłynęło 80 lat, nauczyciele, pedagodzy, rodzice muszą odpowiadać na pytania:
Kogo chcemy wychować, jakiego człowieka, w jakie wyposażyć go cechy charakteru, w jaką wiedzę o nim samym, o ludziach, o świecie aby stał się uczestnikiem i współtwórcą kultury ojczyźnianej i europejskiej? Jak przygotować go do dorosłości?
